تابستان
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
چکیده: (36 مشاهده)
مقدمه و هدف: با افزایش سن مرغهای تخمگذار، تغییرات ریزساختاری فولیکولها همراه با علامتهای التهاب و استرس اکسیداتیو گزارش شده است. عوارض التهابی مرتبط با سن در مرغهای مادر گوشتی میتواند با ایجاد عدم تعادل میان ژنهای پیشالتهابی (مانند IL-1β، IL-6، TNF-α و COX-2) و ژنهای ضدالتهابی (نظیر IL-10 و TGF-β)، کارایی تولیدمثلی، کیفیت تخم و وضعیت متابولیکی را مختل کند. در سالهای اخیر، سه رویکرد غیراستروئیدی برای تعدیل التهاب و بازآرایی بیان ژنهای مرتبط مورد توجه قرار گرفتهاند: عصارهی پوست درخت بید (حاوی سالیسین)، برهموم و داروی ضدالتهاب انتخابیِ COX-2 ( سلوکسیب). هدف ازاین پژوهش براین است که این سه رویکرد بتوانند محرک تولید فاکتوهای ضد التهابی شده و منجر به کاهش و کنترل التهاب در اواخر دوره تخمگذاری در مرغ مادر گوشتی شود.
مواد و روشها: برای انجام این پژوهش تعداد ۸۰ قطعه مرغ و ۱۰ قطعه خروس نژاد راس (سن مرغهای مادر ۵۲ هفته با میانگین وزن ۳۸۶۰) در سالن پرورش دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی ساری به مدت ۵ هفته (هفته اول سازگاری و چهار هفته آزمایش تیمارها) در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تیمار و چهار تکرار نگهداری شدند. تیمارهای آزمایشی شامل: تیماراول: شاهد با تغذیه جیره پایه، تیمار دوم: جیره پایه به علاوه عصاره الکلی بره موم با دوز ۱۰۰ میلیگرم به ازای وزن متابولیک بدن هر مرغ در روز به صورت خوراکی به مرغها داده شد. تیمارسوم: جیره پایه به علاوه داروی ضد التهاب (غیر استروییدی) سلوکسیب با دوز ۱۵ میلیگرم به ازای وزن متابولیک بدن هر مرغ به صورت خوراکی به مرغها داده شد. تیمار چهارم: جیره پایه به علاوه عصاره الکلی پوست درخت بید با دوز ۱۵۰ میلیگرم به ازای وزن متابولیک بدن هر مرغ در روز به صورت خوراکی به مرغها داده شد. در روز پایان پژوهش ازیک قطعه مرغ از هر تکرار cc۲ خون از سیاهرگ بال گرفته شد. نمونهها در منهای۸۰ درجه سانتیگراد تا زمان انجام مراحل سنجش بیان ژن نگهداری شدند. ژن ها شامل IGFBp2, IL-1, IL-6, IL-10, IGF-1, IGF-2, IGF-1R و TNF-α بود. بیان نسبی ژنها به وسیله واکنش Real-Time PCR با استفاده از آغازگرهای اختصاصی ژنها اندازهگیری شد. داده های بدست آمده از بیان ژن با روش لیواک واکاوی اولیه شد. واکاوی دادهها با رویهGLM نرمافزار SAS محاسبه شد.
یافتهها: در نتایج این پژوهش کاهش معنیدای در بیان نسبی ژن IGF-2 در تیمار ۳ مشاهده شد (P<0/05). همچنین کاهش یا افزایش معنیداری در بیان نسبی ژنهای مورد بررسی بین کلیه تیمارها دیده نشد. (P<0/05).
نتیجهگیری: احتمالا بهواسطه سن بالای مرغها ، التهاب بالا و استرس غیر قابل کنترل محیطی، دوزهای مصرف شده نتوانست باعث کاهش التهاب و اثر معنیداری بر بیان نسبی ژنهای مورد آزمایش بگذارد. احتمال دارد با افزایش دوز عصارهها، داروی ضد التهاب (سلوکسیب) و همچنین افزایش مدت آزمایش، اثر معنی داری در بیان نسبی ژنهای مورد آزمایش دیده شود.
مواد و روشها: برای انجام این پژوهش تعداد ۸۰ قطعه مرغ و ۱۰ قطعه خروس نژاد راس (سن مرغهای مادر ۵۲ هفته با میانگین وزن ۳۸۶۰) در سالن پرورش دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی ساری به مدت ۵ هفته (هفته اول سازگاری و چهار هفته آزمایش تیمارها) در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تیمار و چهار تکرار نگهداری شدند. تیمارهای آزمایشی شامل: تیماراول: شاهد با تغذیه جیره پایه، تیمار دوم: جیره پایه به علاوه عصاره الکلی بره موم با دوز ۱۰۰ میلیگرم به ازای وزن متابولیک بدن هر مرغ در روز به صورت خوراکی به مرغها داده شد. تیمارسوم: جیره پایه به علاوه داروی ضد التهاب (غیر استروییدی) سلوکسیب با دوز ۱۵ میلیگرم به ازای وزن متابولیک بدن هر مرغ به صورت خوراکی به مرغها داده شد. تیمار چهارم: جیره پایه به علاوه عصاره الکلی پوست درخت بید با دوز ۱۵۰ میلیگرم به ازای وزن متابولیک بدن هر مرغ در روز به صورت خوراکی به مرغها داده شد. در روز پایان پژوهش ازیک قطعه مرغ از هر تکرار cc۲ خون از سیاهرگ بال گرفته شد. نمونهها در منهای۸۰ درجه سانتیگراد تا زمان انجام مراحل سنجش بیان ژن نگهداری شدند. ژن ها شامل IGFBp2, IL-1, IL-6, IL-10, IGF-1, IGF-2, IGF-1R و TNF-α بود. بیان نسبی ژنها به وسیله واکنش Real-Time PCR با استفاده از آغازگرهای اختصاصی ژنها اندازهگیری شد. داده های بدست آمده از بیان ژن با روش لیواک واکاوی اولیه شد. واکاوی دادهها با رویهGLM نرمافزار SAS محاسبه شد.
یافتهها: در نتایج این پژوهش کاهش معنیدای در بیان نسبی ژن IGF-2 در تیمار ۳ مشاهده شد (P<0/05). همچنین کاهش یا افزایش معنیداری در بیان نسبی ژنهای مورد بررسی بین کلیه تیمارها دیده نشد. (P<0/05).
نتیجهگیری: احتمالا بهواسطه سن بالای مرغها ، التهاب بالا و استرس غیر قابل کنترل محیطی، دوزهای مصرف شده نتوانست باعث کاهش التهاب و اثر معنیداری بر بیان نسبی ژنهای مورد آزمایش بگذارد. احتمال دارد با افزایش دوز عصارهها، داروی ضد التهاب (سلوکسیب) و همچنین افزایش مدت آزمایش، اثر معنی داری در بیان نسبی ژنهای مورد آزمایش دیده شود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
