تابستان
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- گروه علوم دامی، دانشکده دام و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
2- بخش تحقیقات علوم دامی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اصفهان، ایران
2- بخش تحقیقات علوم دامی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اصفهان، ایران
چکیده: (771 مشاهده)
چکیده مبسوط
مقدمه و هدف: اهمیت پرورش گوساله در موفقیت اقتصادی گله های گاو شیری مشخص است. جدا از برنامه تغذیه شیر، شکل فیزیکی خوراک آغازین و همچنین مصرف علوفه از عوامل مؤثر در رشد گوساله های شیرخوار هستند. تا کنون تحقیقی به بررسی اثر متقابل شکل فیزیکی خوراک آغازین و زمان آغاز مصرف علوفه بر قابلیت هضم، فراسنجه های شکمبه ای و خونی گوساله های شیرخوار هلشتاین نپرداخته است. هدف از این آزمایش، بررسی تأثیر زمان مصرف علوفه و بافت فیزیکی خوراک آغازین بر قابلیت هضم، فراسنجه های شکمبه ای و خونی گوسالههای شیرخوار هلشتاین است.
مواد و روش ها: این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی و با روش فاکتوریل 2 × 2 به مدت 85 روز انجام گرفت. به این منظور، 40 رأس گوساله نر با متوسط وزن تولد 0.74 ± 39.42 کیلوگرم بین چهار تیمار آزمایشی (هر تیمار شامل 10 رأس گوساله) تقسیم شدند. جیرههای آزمایشی شامل 1- خوراک آغازین آردی به همراه علوفه یونجه از روز اول آزمایش، 2- خوراک آغازین آردی بههمراه علوفه یونجه از روز 21 آزمایش، 3- خوراک آغازین پلت بههمراه علوفه یونجه از روز اول آزمایش، و 4- خوراک آغازین پلت بههمراه علوفه یونجه از روز 21 آزمایش بودند. آنالیزهای آماری با استفاده از روش MIXED توسط نرمافزار SAS با اثر زمان به عنوان اندازهگیریهای تکرار شده انجام شدند.
یافته ها: اثر متقابل بافت خوراک × زمان آغاز مصرف علوفه برای قابلیت هضم پروتئین تمایل به معنی داری داشت، به طوری که گوساله های مصرف کننده جیره آردی بههمراه علوفه از 21 روزگی و گوساله های مصرف کننده جیره پلت به همراه علوفه از یک روزگی بیشترین قابلیت هضم پروتئین را داشتند. علاوه بر این، قابلیت هضم پروتئین، چربی و الیاف نامحلول در شوینده خنثی در گوساله های مصرف کننده جیره پلت نسبت به آردی افزایش یافت. همچنین، تغذیه علوفه از یک روزگی در مقایسه با 21 روزگی موجب افزایش قابلیت هضم الیاف نامحلول در شوینده خنثی شد. تغذیه علوفه از یک روزگی موجب افزایش pH شکمبه گردید. اثر متقابل بافت خوراک × زمان آغاز مصرف علوفه معنی دار بود، به طوری که تغذیه خوراک پلت به همراه علوفه از 1 روزگی بیشترین مقدار pH شکمبه را به خود اختصاص داد. تغذیه علوفه از یک روزگی در مقایسه با 21 روزگی موجب کاهش نیتروژن آمونیاکی شکمبه گردید. اثر متقابل بافت
خوراک × زمان آغاز مصرف علوفه در کل دوره مشاهده شد (0.048 = P)، به طوری که تغذیه خوراک پلت با علوفه از 1 روزگی کمترین مقدار نیتروژن آمونیاکی شکمبه را به خود اختصاص داد و برعکس تغذیه خوراک آردی به همراه علوفه از 21 روزگی بیشترین مقدار نیتروژن آمونیاکی شکمبه را تولید کرد. غلظت استات شکمبه در انتهای آزمایش (0.069 = P) و در کل دوره (0.068 = P) در گوساله های مصرف کننده خوراک پلت در مقایسه با خوراک آردی تمایل به افزایش داشت. در کل دوره ها، اثر زمان مصرف علوفه بر غلظت استات معنیدار بود، به طوری که خوراندن علوفه از یک روزگی موجب افزایش غلظت استات در مقایسه با گروه هایی شد که از روز 21 شروع به مصرف علوفه کرده بودند. اثر بافت خوراک بر غلظت پروپیونات در انتهای آزمایش (0.034 = P) و کل دوره (0.049= P) معنی دار بود و در 21 روزگی (0.054 =P ) تمایل به معنیداری داشت، به طوری که غلظت پروپیونات در مایع شکمبه گوساله های تغذیه شده با خوراک پلت بیشتر از گروه های تغذیه شده با خوراک آردی بود. در کل دوره ها، اثر بافت خوراک بر غلظت بوتیرات شکمبه معنی دار بود، به طوری که خوراندن خوراک پلت موجب افزایش غلظت بوتیرات در مقایسه با گوساله هایی شد که خوراک آردی مصرف کرده بودند. اثر متقابل بافت خوراک × زمان آغاز علوفه در زمان شیرگیری (0.001 = P) و انتهای دوره (تمایل، 0.057 = P) مشاهده شد به طوری که غلظت بوتیرات در شکمبه گوساله هایی که خوراک پلت را به همراه علوفه از یک روزگی دریافت کرده بودند بیشتر از بقیه تیمارها بود. اثر بافت خوراک بر غلظت کل اسیدهای چرب فرار شکمبه در کل دوره (0.048 = P) معنی دار بود، به طوری که گوساله های تغذیه شده با خوراک پلت غلظت اسیدهای چرب مایع شکمبه بیشتری از گروه های تغذیه شده با خوراک آردی داشتند. اما اثر زمان مصرف علوفه در سه دوره شیرگیری (0.058 = P)، نهایی (0.064=P ) و کل دوره (0.068 = P) تمایل به معنی داری داشت و گوساله های مصرف کننده علوفه از 21 روزگی نسبت به 1 روزگی غلظت اسیدهای چرب بیشتری داشتند. اثر بافت خوراک بر غلظت گلوکز سرم در زمان شیرگیری (0.033 = P) و کل دوره (0.042 = P) معنی دار بود و در انتهای آزمایش (0.085 = P) تمایل به معنی داری داشت به طوری که خوراک آردی موجب افزایش غلظت گلوکز در مقایسه با خوراک پلت شد. علاوه بر این، اثر زمان آغاز مصرف علوفه بر غلظت گلوکز سرم در زمان شیرگیری (0.048 = P) و در کل دوره (0.055 = P) معنی دار بود و در انتهای آزمایش (0.077 = P) تمایل به معنی داری داشت به این صورت که غلظت گلوکز در گروه هایی که از روز اول علوفه مصرف کرده بودند کمتر از گروه هایی بود که از روز 21 شروع به مصرف علوفه کرده بودند. اثر متقابل بافت خوراک × زمان آغاز مصرف علوفه برای غلظت گلوکز سرم در زمان شیرگیری مشاهده شد (0.012 = P)، به طوری که گروهی که با خوراک آردی بههمراه علوفه از 21 روزگی تغذیه شدند بیشترین غلظت گلوکز را داشتند. در کل دوره ها اثر زمان آغاز مصرف علوفه بر غلظت بتاهیدروکسی بوتیرات سرم معنی دار بود، به طوری که غلظت بتاهیدروکسی بوتیرات در گروه هایی که از روز اول علوفه مصرف کرده بودند به طور معنی داری نسبت به گروه هایی که از روز 21 شروع به مصرف علوفه کرده بودند، کمتر بود.
نتیجه گیری: دریافت علوفه یونجه در سطح 10 درصد در سن یک روزگی نسبت به 21 روزگی منجربه افزایش قابلیت هضم الیاف در شکمبه گردید که این موضوع بهدلیل افزایش سلامت شکمبه و فعالیت سلولازی بیشتر در شکمبه است. همچنین، تغذیه جیره پلت نسبت به آردی منجر به افزایش تولید اسیدهای چرب فرار در شکمبه گردید. اثر متقابل بین بافت خوراک و زمان آغاز علوفه نشان داد که استفاده از علوفه در سن یک روزگی در گوساله های مصرف کننده جیره پلت منجر به افزایش عملکرد شکمبه می شود.
مقدمه و هدف: اهمیت پرورش گوساله در موفقیت اقتصادی گله های گاو شیری مشخص است. جدا از برنامه تغذیه شیر، شکل فیزیکی خوراک آغازین و همچنین مصرف علوفه از عوامل مؤثر در رشد گوساله های شیرخوار هستند. تا کنون تحقیقی به بررسی اثر متقابل شکل فیزیکی خوراک آغازین و زمان آغاز مصرف علوفه بر قابلیت هضم، فراسنجه های شکمبه ای و خونی گوساله های شیرخوار هلشتاین نپرداخته است. هدف از این آزمایش، بررسی تأثیر زمان مصرف علوفه و بافت فیزیکی خوراک آغازین بر قابلیت هضم، فراسنجه های شکمبه ای و خونی گوسالههای شیرخوار هلشتاین است.
مواد و روش ها: این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی و با روش فاکتوریل 2 × 2 به مدت 85 روز انجام گرفت. به این منظور، 40 رأس گوساله نر با متوسط وزن تولد 0.74 ± 39.42 کیلوگرم بین چهار تیمار آزمایشی (هر تیمار شامل 10 رأس گوساله) تقسیم شدند. جیرههای آزمایشی شامل 1- خوراک آغازین آردی به همراه علوفه یونجه از روز اول آزمایش، 2- خوراک آغازین آردی بههمراه علوفه یونجه از روز 21 آزمایش، 3- خوراک آغازین پلت بههمراه علوفه یونجه از روز اول آزمایش، و 4- خوراک آغازین پلت بههمراه علوفه یونجه از روز 21 آزمایش بودند. آنالیزهای آماری با استفاده از روش MIXED توسط نرمافزار SAS با اثر زمان به عنوان اندازهگیریهای تکرار شده انجام شدند.
یافته ها: اثر متقابل بافت خوراک × زمان آغاز مصرف علوفه برای قابلیت هضم پروتئین تمایل به معنی داری داشت، به طوری که گوساله های مصرف کننده جیره آردی بههمراه علوفه از 21 روزگی و گوساله های مصرف کننده جیره پلت به همراه علوفه از یک روزگی بیشترین قابلیت هضم پروتئین را داشتند. علاوه بر این، قابلیت هضم پروتئین، چربی و الیاف نامحلول در شوینده خنثی در گوساله های مصرف کننده جیره پلت نسبت به آردی افزایش یافت. همچنین، تغذیه علوفه از یک روزگی در مقایسه با 21 روزگی موجب افزایش قابلیت هضم الیاف نامحلول در شوینده خنثی شد. تغذیه علوفه از یک روزگی موجب افزایش pH شکمبه گردید. اثر متقابل بافت خوراک × زمان آغاز مصرف علوفه معنی دار بود، به طوری که تغذیه خوراک پلت به همراه علوفه از 1 روزگی بیشترین مقدار pH شکمبه را به خود اختصاص داد. تغذیه علوفه از یک روزگی در مقایسه با 21 روزگی موجب کاهش نیتروژن آمونیاکی شکمبه گردید. اثر متقابل بافت
خوراک × زمان آغاز مصرف علوفه در کل دوره مشاهده شد (0.048 = P)، به طوری که تغذیه خوراک پلت با علوفه از 1 روزگی کمترین مقدار نیتروژن آمونیاکی شکمبه را به خود اختصاص داد و برعکس تغذیه خوراک آردی به همراه علوفه از 21 روزگی بیشترین مقدار نیتروژن آمونیاکی شکمبه را تولید کرد. غلظت استات شکمبه در انتهای آزمایش (0.069 = P) و در کل دوره (0.068 = P) در گوساله های مصرف کننده خوراک پلت در مقایسه با خوراک آردی تمایل به افزایش داشت. در کل دوره ها، اثر زمان مصرف علوفه بر غلظت استات معنیدار بود، به طوری که خوراندن علوفه از یک روزگی موجب افزایش غلظت استات در مقایسه با گروه هایی شد که از روز 21 شروع به مصرف علوفه کرده بودند. اثر بافت خوراک بر غلظت پروپیونات در انتهای آزمایش (0.034 = P) و کل دوره (0.049= P) معنی دار بود و در 21 روزگی (0.054 =P ) تمایل به معنیداری داشت، به طوری که غلظت پروپیونات در مایع شکمبه گوساله های تغذیه شده با خوراک پلت بیشتر از گروه های تغذیه شده با خوراک آردی بود. در کل دوره ها، اثر بافت خوراک بر غلظت بوتیرات شکمبه معنی دار بود، به طوری که خوراندن خوراک پلت موجب افزایش غلظت بوتیرات در مقایسه با گوساله هایی شد که خوراک آردی مصرف کرده بودند. اثر متقابل بافت خوراک × زمان آغاز علوفه در زمان شیرگیری (0.001 = P) و انتهای دوره (تمایل، 0.057 = P) مشاهده شد به طوری که غلظت بوتیرات در شکمبه گوساله هایی که خوراک پلت را به همراه علوفه از یک روزگی دریافت کرده بودند بیشتر از بقیه تیمارها بود. اثر بافت خوراک بر غلظت کل اسیدهای چرب فرار شکمبه در کل دوره (0.048 = P) معنی دار بود، به طوری که گوساله های تغذیه شده با خوراک پلت غلظت اسیدهای چرب مایع شکمبه بیشتری از گروه های تغذیه شده با خوراک آردی داشتند. اما اثر زمان مصرف علوفه در سه دوره شیرگیری (0.058 = P)، نهایی (0.064=P ) و کل دوره (0.068 = P) تمایل به معنی داری داشت و گوساله های مصرف کننده علوفه از 21 روزگی نسبت به 1 روزگی غلظت اسیدهای چرب بیشتری داشتند. اثر بافت خوراک بر غلظت گلوکز سرم در زمان شیرگیری (0.033 = P) و کل دوره (0.042 = P) معنی دار بود و در انتهای آزمایش (0.085 = P) تمایل به معنی داری داشت به طوری که خوراک آردی موجب افزایش غلظت گلوکز در مقایسه با خوراک پلت شد. علاوه بر این، اثر زمان آغاز مصرف علوفه بر غلظت گلوکز سرم در زمان شیرگیری (0.048 = P) و در کل دوره (0.055 = P) معنی دار بود و در انتهای آزمایش (0.077 = P) تمایل به معنی داری داشت به این صورت که غلظت گلوکز در گروه هایی که از روز اول علوفه مصرف کرده بودند کمتر از گروه هایی بود که از روز 21 شروع به مصرف علوفه کرده بودند. اثر متقابل بافت خوراک × زمان آغاز مصرف علوفه برای غلظت گلوکز سرم در زمان شیرگیری مشاهده شد (0.012 = P)، به طوری که گروهی که با خوراک آردی بههمراه علوفه از 21 روزگی تغذیه شدند بیشترین غلظت گلوکز را داشتند. در کل دوره ها اثر زمان آغاز مصرف علوفه بر غلظت بتاهیدروکسی بوتیرات سرم معنی دار بود، به طوری که غلظت بتاهیدروکسی بوتیرات در گروه هایی که از روز اول علوفه مصرف کرده بودند به طور معنی داری نسبت به گروه هایی که از روز 21 شروع به مصرف علوفه کرده بودند، کمتر بود.
نتیجه گیری: دریافت علوفه یونجه در سطح 10 درصد در سن یک روزگی نسبت به 21 روزگی منجربه افزایش قابلیت هضم الیاف در شکمبه گردید که این موضوع بهدلیل افزایش سلامت شکمبه و فعالیت سلولازی بیشتر در شکمبه است. همچنین، تغذیه جیره پلت نسبت به آردی منجر به افزایش تولید اسیدهای چرب فرار در شکمبه گردید. اثر متقابل بین بافت خوراک و زمان آغاز علوفه نشان داد که استفاده از علوفه در سن یک روزگی در گوساله های مصرف کننده جیره پلت منجر به افزایش عملکرد شکمبه می شود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
