1- دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
چکیده: (420 مشاهده)
چکیده مبسوط
مقدمه و هدف: محدودیت منابع خوراکی در سطح جهان و کشور ما توجه به استفاده از خوراک های جایگزین را افزایش داده است. پرورش حشرات یکی از شیوه های پیشنهاد شده بهمنظور ارتقای امنیت غذایی برای انسان و حیوانات است. حشرات به سرعت رشد کرده، تکثیر می شوند و به دلیل خونسرد بودن، ضریب تبدیل غذایی مناسبی دارند. آنها همچنین قادرند پس ماندهای کشاورزی را به زیست توده ای با ارزش انرژی و پروتئین مناسب تبدیل نمایند؛ از این رو، امروزه علاقه زیادی برای استفاده از حشرات در تغذیه دام و طیور وجود دارد. مگس سرباز در نواحی گرمسیری و نیمه گرمسیری دنیا وجود دارد. لارو ها می توانند در چندین جریان زباله ای، شامل زباله های میوه ها و سبزیجات، مدفوع انسانی و کود های حیوانی، رشد کنند که منجر به کاهش قابل توجه زباله و زیست توده دارای کیفیت تغذیه ای بالای حشره می شود. لارو ها بعد از دو هفته تحت شرایط دمایی و تغذیه ای مطلوب به بالاترین مقدار می رسند. مگس سرباز یک آفت نیست و بهعنوان حامل بیماری ها شناخته نشده است. مگس سرباز جذب بومگاه های انسانی نمی شود و موجب مزاحمت نمی شود. این ویژگی ها مگس سرباز را یک گونه حشره جذاب برای تغذیه حیوانی کرده اند. لذا، هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تغذیه لارو و شفیره مگس سرباز سیاه (Hermetia illucens) بر کیفیت گوشت و بیان برخی از ژن های مرتبط با رشد ماهیچه در بافت سینه و ژن های مرتبط با سوخت و ساز چربی در کبد جوجه های گوشتی سویه راس 308 بود.
مواد و روش ها: در ابتدای دوره پژوهش، از 280 قطعه جوجه خروس از سویه راس 308 استفاده شد که به صورت تصادفی در هفت تیمار و چهار تکرار بین واحد ها آزمایشی تقسیم شدند (ده قطعه برای هر واحد آزمایشی). قبل از اختصاص دادن جوجه ها به واحد های آزمایشی، جوجه ها وزن شدند تا میانگین وزن آن ها مشخص شود و بر اساس آن به قفسه ها اختصاص داده شدند. تیمار های آزمایشی عبارت بودند از گروه شاهد (بدون افزودنی)، جیره دارای 0/5 درصد لارو مگس سرباز سیاه، جیره دارای 1 درصد لارو مگس سرباز سیاه، جیره دارای 1/5 درصد لارو مگس سرباز سیاه، جیره دارای 0/5 درصد شفیره مگس سرباز سیاه، جیره دارای 1 درصد شفیره مگس سرباز سیاه، و جیره دارای 1/5 درصد شفیره مگس سرباز سیاه. کل دوره آزمایش 35 روز بود. برای بررسی کیفیت گوشت و بیان نسبی mRNA استیل-CoA کربوکسیلاز (ACC) اسید چرب سنتاز (FAS)، فاکتور تمایز میوژنیک (MyoD) و فاکتور میوژنیک 5(MyF5) ، دو جوجه از هر تکرار که نزدیک به میانگین وزن گروه بودند انتخاب، توزین و کشتار شدند. از جگر و ماهیچه سینه به منظور بررسی بیان نسبی ژن ها نمونه گیری شد. نمونه های برداشت شده برای بررسی بیان ژن در نیتروژن مایع قرار گرفتند و سپس در دمای 80- درجه سانتی گراد نگهداری شدند. با استفاده از کیت استخراج RNA، RNAی کل استخراج شد و پس از تبدیل به cDNA، بیان نسبی ژن ها با استفاده از دستگاه Real Time-PCR و با استفاده از آغازگر های اختصاصی مورد بررسی قرار گرفت. تردی گوشت توسط دستگاه تجزیه و تحلیل بافت اندازه گیری شد. برای اندازه گیری تردی گوشت از تست فشاری با پروپ دندانی و برای تست تجزیه و تحلیل ترکیب بافت از پروپ استوانه ای استفاده شد. در تست فشاری، فراسنجه های سختی و تغییر شکل در سختی اندازه گیری شدند. تجزیه و تحلیل نهایی داده ها با استفاده از رویه GLM، توسط نرم افزار آماری SAS نسخه 9/1 انجام گرفت. مقایسه میانگین تیمار ها نیز با استفاده از آزمون چنـد دامنهای دانکن در سطح احتمال خطای 0/05 انجام شد.
نتایج: تغذیه جوجههای گوشتی با لارو مگس سرباز سیاه و شفیره تاثیر قابل توجهی بر سختی عضله سینه که توسط تست فشرده سازی اندازه گیری شد داشت (0/05 > P). سختی نمونهها در گروههای 0/5 و 1 درصد لارو و شفیره دو برابر گروه کنترل بود (0/05 > P). بر اساس روش فشرده سازی، تیمار یک درصد لارو و شفیره کمترین سختی را نشان داد (0/05 > P). بر اساس روش TPA، بین تیمار های آزمایشی در سختی عضله سینه، چسبندگی، انعطاف پذیری، انسجام، خاصیت فنری، صمغ بودن و قابلیت جویدن تفاوت معنی داری وجود نداشت (0/05 > P). بیان ژن FAS کبدی با افزودن لارو و شفیره مگس سرباز سیاه نسبت به گروه کنترل بهطور معنی داری کاهش یافت. برعکس بیان ژن ACC کبدی در گروه های دریافت کننده لارو و شفیره بهطور معنی داری افزایش یافت (0/05 > P). بیان ژنهای MyoD و MyF5 در بافت سینه با تغذیه لارو و شفیره مگس سرباز سیاه در مقایسه با گروه کنترل بهطور معنی داری افزایش یافت (0/05 > P). بیشترین بیان ژنMyoD و MyF5 در بافت سینه در جوجه هایی دیده شد که از شفیره در سطح 1/5 درصد استفاده کردند (0/05 >P ).
نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان می دهند که استفاده از لارو و شفیره مگس سرباز سیاه با تاثیر مثبت بر بیان ژن های موثر در رشد ماهیچه و کاهش بیان ژن کلیدی موثر در ساخت چربی در کبد جوجه های گوشتی و بدون تاثیر منفی بر کیفیت گوشت می تواند بهعنوان منبع پروتئینی در جهت افزایش راندمان در پرورش جوجه های گوشتی مورد بررسی قرار گیرد.
مقدمه و هدف: محدودیت منابع خوراکی در سطح جهان و کشور ما توجه به استفاده از خوراک های جایگزین را افزایش داده است. پرورش حشرات یکی از شیوه های پیشنهاد شده بهمنظور ارتقای امنیت غذایی برای انسان و حیوانات است. حشرات به سرعت رشد کرده، تکثیر می شوند و به دلیل خونسرد بودن، ضریب تبدیل غذایی مناسبی دارند. آنها همچنین قادرند پس ماندهای کشاورزی را به زیست توده ای با ارزش انرژی و پروتئین مناسب تبدیل نمایند؛ از این رو، امروزه علاقه زیادی برای استفاده از حشرات در تغذیه دام و طیور وجود دارد. مگس سرباز در نواحی گرمسیری و نیمه گرمسیری دنیا وجود دارد. لارو ها می توانند در چندین جریان زباله ای، شامل زباله های میوه ها و سبزیجات، مدفوع انسانی و کود های حیوانی، رشد کنند که منجر به کاهش قابل توجه زباله و زیست توده دارای کیفیت تغذیه ای بالای حشره می شود. لارو ها بعد از دو هفته تحت شرایط دمایی و تغذیه ای مطلوب به بالاترین مقدار می رسند. مگس سرباز یک آفت نیست و بهعنوان حامل بیماری ها شناخته نشده است. مگس سرباز جذب بومگاه های انسانی نمی شود و موجب مزاحمت نمی شود. این ویژگی ها مگس سرباز را یک گونه حشره جذاب برای تغذیه حیوانی کرده اند. لذا، هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تغذیه لارو و شفیره مگس سرباز سیاه (Hermetia illucens) بر کیفیت گوشت و بیان برخی از ژن های مرتبط با رشد ماهیچه در بافت سینه و ژن های مرتبط با سوخت و ساز چربی در کبد جوجه های گوشتی سویه راس 308 بود.
مواد و روش ها: در ابتدای دوره پژوهش، از 280 قطعه جوجه خروس از سویه راس 308 استفاده شد که به صورت تصادفی در هفت تیمار و چهار تکرار بین واحد ها آزمایشی تقسیم شدند (ده قطعه برای هر واحد آزمایشی). قبل از اختصاص دادن جوجه ها به واحد های آزمایشی، جوجه ها وزن شدند تا میانگین وزن آن ها مشخص شود و بر اساس آن به قفسه ها اختصاص داده شدند. تیمار های آزمایشی عبارت بودند از گروه شاهد (بدون افزودنی)، جیره دارای 0/5 درصد لارو مگس سرباز سیاه، جیره دارای 1 درصد لارو مگس سرباز سیاه، جیره دارای 1/5 درصد لارو مگس سرباز سیاه، جیره دارای 0/5 درصد شفیره مگس سرباز سیاه، جیره دارای 1 درصد شفیره مگس سرباز سیاه، و جیره دارای 1/5 درصد شفیره مگس سرباز سیاه. کل دوره آزمایش 35 روز بود. برای بررسی کیفیت گوشت و بیان نسبی mRNA استیل-CoA کربوکسیلاز (ACC) اسید چرب سنتاز (FAS)، فاکتور تمایز میوژنیک (MyoD) و فاکتور میوژنیک 5(MyF5) ، دو جوجه از هر تکرار که نزدیک به میانگین وزن گروه بودند انتخاب، توزین و کشتار شدند. از جگر و ماهیچه سینه به منظور بررسی بیان نسبی ژن ها نمونه گیری شد. نمونه های برداشت شده برای بررسی بیان ژن در نیتروژن مایع قرار گرفتند و سپس در دمای 80- درجه سانتی گراد نگهداری شدند. با استفاده از کیت استخراج RNA، RNAی کل استخراج شد و پس از تبدیل به cDNA، بیان نسبی ژن ها با استفاده از دستگاه Real Time-PCR و با استفاده از آغازگر های اختصاصی مورد بررسی قرار گرفت. تردی گوشت توسط دستگاه تجزیه و تحلیل بافت اندازه گیری شد. برای اندازه گیری تردی گوشت از تست فشاری با پروپ دندانی و برای تست تجزیه و تحلیل ترکیب بافت از پروپ استوانه ای استفاده شد. در تست فشاری، فراسنجه های سختی و تغییر شکل در سختی اندازه گیری شدند. تجزیه و تحلیل نهایی داده ها با استفاده از رویه GLM، توسط نرم افزار آماری SAS نسخه 9/1 انجام گرفت. مقایسه میانگین تیمار ها نیز با استفاده از آزمون چنـد دامنهای دانکن در سطح احتمال خطای 0/05 انجام شد.
نتایج: تغذیه جوجههای گوشتی با لارو مگس سرباز سیاه و شفیره تاثیر قابل توجهی بر سختی عضله سینه که توسط تست فشرده سازی اندازه گیری شد داشت (0/05 > P). سختی نمونهها در گروههای 0/5 و 1 درصد لارو و شفیره دو برابر گروه کنترل بود (0/05 > P). بر اساس روش فشرده سازی، تیمار یک درصد لارو و شفیره کمترین سختی را نشان داد (0/05 > P). بر اساس روش TPA، بین تیمار های آزمایشی در سختی عضله سینه، چسبندگی، انعطاف پذیری، انسجام، خاصیت فنری، صمغ بودن و قابلیت جویدن تفاوت معنی داری وجود نداشت (0/05 > P). بیان ژن FAS کبدی با افزودن لارو و شفیره مگس سرباز سیاه نسبت به گروه کنترل بهطور معنی داری کاهش یافت. برعکس بیان ژن ACC کبدی در گروه های دریافت کننده لارو و شفیره بهطور معنی داری افزایش یافت (0/05 > P). بیان ژنهای MyoD و MyF5 در بافت سینه با تغذیه لارو و شفیره مگس سرباز سیاه در مقایسه با گروه کنترل بهطور معنی داری افزایش یافت (0/05 > P). بیشترین بیان ژنMyoD و MyF5 در بافت سینه در جوجه هایی دیده شد که از شفیره در سطح 1/5 درصد استفاده کردند (0/05 >P ).
نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان می دهند که استفاده از لارو و شفیره مگس سرباز سیاه با تاثیر مثبت بر بیان ژن های موثر در رشد ماهیچه و کاهش بیان ژن کلیدی موثر در ساخت چربی در کبد جوجه های گوشتی و بدون تاثیر منفی بر کیفیت گوشت می تواند بهعنوان منبع پروتئینی در جهت افزایش راندمان در پرورش جوجه های گوشتی مورد بررسی قرار گیرد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
