1- دانشگاه بیرجند
2- مرکز تحقیقات اصفهان
3- دانشگاه بن آلمان
2- مرکز تحقیقات اصفهان
3- دانشگاه بن آلمان
چکیده: (12 مشاهده)
سابقه و هدف: سینبیوتیک ترکیبی از میکروارگانیسم‌های زنده و سوبستراهایی است که به صورت انتخابی توسط میکروارگانیسم‌های میزبان مورد استفاده قرار می‌گیرند و برای میزبان فواید سلامتی به همراه دارند. این افزودنی‌های خوراکی می‌توانند مسیر های انتقال پیام ایمنی را بهبود بخشد و موجب کاهش التهاب و افزایش ایمنی در گوساله‌ها شوند. از طرفی، ترکیبات حاوی پلی‌فنول‌ها و تانن به دلیل فعالیت آنتی‌اکسیدانی توانایی بهبود سیستم ایمنی را دارند. تفاله انگور قرمز یکی از منابع غنی از متابولیت‌های ثانویه گیاهی با ظرفیت آنتی‌اکسیدانی بالا می‌باشد که از ارزش غذایی مناسبی از لحاظ ماده آلی و پروتئین خام برخوردار است. لذا این مطالعه با هدف 1) تعیین ترکیب شیمیایی و ارزش تغذیه‌ای تفاله انگور قرمز و 2) بررسی مکمل کردن آن با سینبیوتیک بر افزایش وزن روزانه، وزن نهایی، مصرف خوراک، مصرف شیر، بازده خوراک و رفتار تغذیه‌ای گوساله‌های هلشتاین انجام شد.
مواد و روشها: تفاله انگور قرمز از شرکت کشت و صنعت خوشه سرخ شرق واقع در شهرستان قاین از توابع استان خراسان جنوبی خریداری شد. تفاله پس از سایه خشک به مدت 72 ساعت، به‌منظور تعیین ترکیب شیمیایی و فعالیت آنتی‌اکسیدانی و با استفاده از روش‌های توصیه شده به آزمایشگاه تغذیه دام، دانشکده کشاورزی دانشگاه بیرجند، منتقل شد. سپس 4 جیره آزمایشی شامل 1) جیره پایه فاقد تفاله انگور و سینبیوتیک (CON)، 2) جیره پایه + 0/5درصد سینبیوتیک (SYN)، 3) جایگزینی 12 درصد تفاله خشک انگور قرمز (GP12) در جیره پایه و 4) 12 درصد تفاله خشک انگور قرمز و 5/0 درصد سینبیوتیک (GP12 + SYN) در جیره پایه با استفاده از نرم‌افزار جیره‌نویسی NASEM تعدیل شدند. در ادامه با استفاده از آزمون تولید گاز و هضم سه مرحله‌ای فراسنجه‌های تخمیر و تجزیه‌پذیری جیره‌های آزمایشی و نیز تفاله انگور قرمز مورد بررسی قرار گرفت. برای انجام هضم سه مرحله‌ای 16 کیسه حاوی 5 گرم تفاله انگور در دو هفته پیاپی به مدت 16 ساعت داخل شکمبه دو رأس گاو خشک هلشتاین (میانگین وزن 51/6± 649) دارای فیستولای شکمبه انکوبه شدند (مرحله شکمبه‌ای). سپس باقیمانده‌ها به‌ترتیب با اسید کلریدریک و پپسین (مرحله آنزیمی) و در ادامه با بافر فسفات و پانکراتین (مرحله روده‌ای) تیمار شدند و قابلیت هضم ماده خشک، پروتئین و الیاف نامحلول در شوینده خنثی توسط اسید کلریدریک و پپسین اندازه‌گیری شد. به‌علاوه، به‌منظور انجام آزمون تولید گاز 500 میلی‌گرم جیره در ویال‌های 120 میلی‌لیتری حاوی 50 میلی‌لیتر مخلوط مایع شکمبه و بزاق مصنوعی (نسبت 2:1) قرار گرفت. ویال‌ها با درپوش لاستیکی و کلمپ آلومینیومی مهر و موم و از طریق یک سوزن استریل به فشارسنج دیجیتال سیار متصل گردیدند و حجم گاز تولیدی در زمان‌های 2، 4، 6، 8، 12، 16، 24، 36، 48، 72 و 96 ساعت توسط فشارسنج دیجیتال سیار ثبت شد. همچنین، در زمان‌های 24 و 48 ساعت پس از انکوباسیون با خارج کردن 3 ویال از هر تیمار pH محیط کشت، غلظت نیتروژن آمونیاکی و نیز تجزیه‌پذیری ماده مورد بررسی قرار گرفت. این بخش از آزمایش با 12 ویال برای هر تیمار در دو اجرای مجزا انجام شد. بخش دوم آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی روی 40 رأس گوساله شیرخوار هلشتاین انجام شد. گوساله‌ها به 4 گروه 10 رأسی تقسیم و و هر گروه یکی از جیره‌های آزمایشی را به مدت 60 روز دریافت کردند. در پایان خصوصیات عملکردی به صورت هفتگی اندازه‌گیری و رفتار تغذیه‌ای گوساله‌ها در سه روز پایانی آزمایش مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: یافته‌های آزمایشگاهی نشان داد که تفاله انگور قرمز دارای 11/9 درصد پروتئین خام، 7/33 درصد چربی خام و 9/01 درصد خاکستر (بر مبنای ماده خشک) بود. میزان الیاف نامحلول در شوینده خنثی (NDF) و اسیدی (ADF) به‌ترتیب 44/35 و 35/04 درصد برآورد گردید. همچنین، ارزیابی ترکیبات زیست‌فعال این ماده، مقدار 7/62 ± 0/18 میلی‌گرم معادل اسید گالیک در گرم ماده خشک (mg GAE/g DM) برای ترکیبات فنولی کل و 6/08 ± 0/06 میلی‌گرم معادل اسید تانیک در گرم ماده خشک (mg TAE/g DM) برای تانن کل را نشان داد. ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تفاله نیز به‌ترتیب 91/72 ± 0/58 درصد (به روش آلفا-دی‌فنیل بتا-پیکریل‌هیدرازیل یا DPPH) و 557/3 ± 7/57 میکرومول یون فرو در گرم ماده خشک (µmol Fe²⁺/g DM) (به روش قدرت احیاءکنندگی یون فرو یا FRAP) اندازه‌گیری شد. قابلیت هضم ماده خشک تفاله انگور قرمز در شکمبه و روده به‌ترتیب 20/95 و 13/41 گرم در 100 گرم تفاله خشک انگور تعیین شد. همچنین، نتایج آزمون تولید گاز نشان داد که جیره SYN+GP12 بیشترین مقدار پتانسیل تولید گاز (137/85 میلی‌لیتر) و جیره شاهد کمترین مقدار پتانسیل تولید گاز (126/29 میلی‌لیتر) را داشتند (0/05>P). از طرفی، نرخ تولید گاز در تیمار شاهد و SYN به‌طور معنی‌داری کمتر از جیره‌های حاوی GP12 و SYN+GP12 بود (0/05>P). به‌علاوه، افزودن سینبیوتیک افزایش معنی‌داری در فاز تأخیر در مقایسه با سایر تیمارهای آزمایشی نشان داد (0/05>P). علاوه بر این، تولید تجمعی گاز در تیمارهای GP12 و SYN+GP12 به‌لحاظ عددی بیشتر از تیمار شاهد و SYN بود (0/05<P). میانگین pH محیط کشت پس از گذشت 24 ساعت و 48 ساعت از زمان انکوباسیون، در بین تیمارهای آزمایشی یکسان بود (0/05<P). غلظت نیتروژن آمونیاکی در 48 ساعت در تیمار GP12 کمتر از سایر تیمارهای آزمایشی بود (0/05>P). به‌علاوه، میانگین تجزیه‌پذیری ماده خشک در تیمار SYN+GP12 به لحاظ عددی کمتر از سایر تیمارهای آزمایشی بود، اما اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد (0/05<P). مصرف جیره SYN+GP12 منجر به بهبود افزایش وزن روزانه، وزن نهایی و نیز کاهش ضریب تبدیل خوراک در مقایسه با گروه شاهد گردید (0/05>P). بررسی بازده خوراک نیز نشان داد که اگرچه در دوره‌های اولیه (3 تا 18 روزگی) تفاوت معنی‌داری بین تیمارها وجود نداشت، اما از دوره 18 تا 33 روزگی به بعد تیمارهای GP12 یا SYN+GP12 عملکرد بهتری داشتند (0/05>P). همچنین، رفتار تغذیه‌ای گوساله‌های هلشتاین با مکمل کردن سینبیوتیک، جایگزینی 12 درصد تفاله انگور و نیز مخلوط سینبیوتیک و تفاله انگور تحت تأثیر قرار نگرفت و همه گروه‌ها میانگین مشابهی با گروه شاهد داشتند (0/05<P).
نتیجه گیری: تفاله انگور قرمز با توجه به ترکیبات فنولی و فعالیت آنتی‌اکسیدانی بالا، از ارزش تغذیه‌ای مناسبی برخوردار است و می‌تواند فراسنجه‌های تخمیری شکمبه را تعدیل نماید. استفاده هم‌زمان آن با سینبیوتیک، بدون تغییر در رفتار تغذیه‌ای، سبب بهبود عملکرد رشد و کاهش ضریب تبدیل خوراک در گوساله‌های شیرخوار هلشتاین می‌گردد
مواد و روشها: تفاله انگور قرمز از شرکت کشت و صنعت خوشه سرخ شرق واقع در شهرستان قاین از توابع استان خراسان جنوبی خریداری شد. تفاله پس از سایه خشک به مدت 72 ساعت، به‌منظور تعیین ترکیب شیمیایی و فعالیت آنتی‌اکسیدانی و با استفاده از روش‌های توصیه شده به آزمایشگاه تغذیه دام، دانشکده کشاورزی دانشگاه بیرجند، منتقل شد. سپس 4 جیره آزمایشی شامل 1) جیره پایه فاقد تفاله انگور و سینبیوتیک (CON)، 2) جیره پایه + 0/5درصد سینبیوتیک (SYN)، 3) جایگزینی 12 درصد تفاله خشک انگور قرمز (GP12) در جیره پایه و 4) 12 درصد تفاله خشک انگور قرمز و 5/0 درصد سینبیوتیک (GP12 + SYN) در جیره پایه با استفاده از نرم‌افزار جیره‌نویسی NASEM تعدیل شدند. در ادامه با استفاده از آزمون تولید گاز و هضم سه مرحله‌ای فراسنجه‌های تخمیر و تجزیه‌پذیری جیره‌های آزمایشی و نیز تفاله انگور قرمز مورد بررسی قرار گرفت. برای انجام هضم سه مرحله‌ای 16 کیسه حاوی 5 گرم تفاله انگور در دو هفته پیاپی به مدت 16 ساعت داخل شکمبه دو رأس گاو خشک هلشتاین (میانگین وزن 51/6± 649) دارای فیستولای شکمبه انکوبه شدند (مرحله شکمبه‌ای). سپس باقیمانده‌ها به‌ترتیب با اسید کلریدریک و پپسین (مرحله آنزیمی) و در ادامه با بافر فسفات و پانکراتین (مرحله روده‌ای) تیمار شدند و قابلیت هضم ماده خشک، پروتئین و الیاف نامحلول در شوینده خنثی توسط اسید کلریدریک و پپسین اندازه‌گیری شد. به‌علاوه، به‌منظور انجام آزمون تولید گاز 500 میلی‌گرم جیره در ویال‌های 120 میلی‌لیتری حاوی 50 میلی‌لیتر مخلوط مایع شکمبه و بزاق مصنوعی (نسبت 2:1) قرار گرفت. ویال‌ها با درپوش لاستیکی و کلمپ آلومینیومی مهر و موم و از طریق یک سوزن استریل به فشارسنج دیجیتال سیار متصل گردیدند و حجم گاز تولیدی در زمان‌های 2، 4، 6، 8، 12، 16، 24، 36، 48، 72 و 96 ساعت توسط فشارسنج دیجیتال سیار ثبت شد. همچنین، در زمان‌های 24 و 48 ساعت پس از انکوباسیون با خارج کردن 3 ویال از هر تیمار pH محیط کشت، غلظت نیتروژن آمونیاکی و نیز تجزیه‌پذیری ماده مورد بررسی قرار گرفت. این بخش از آزمایش با 12 ویال برای هر تیمار در دو اجرای مجزا انجام شد. بخش دوم آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی روی 40 رأس گوساله شیرخوار هلشتاین انجام شد. گوساله‌ها به 4 گروه 10 رأسی تقسیم و و هر گروه یکی از جیره‌های آزمایشی را به مدت 60 روز دریافت کردند. در پایان خصوصیات عملکردی به صورت هفتگی اندازه‌گیری و رفتار تغذیه‌ای گوساله‌ها در سه روز پایانی آزمایش مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: یافته‌های آزمایشگاهی نشان داد که تفاله انگور قرمز دارای 11/9 درصد پروتئین خام، 7/33 درصد چربی خام و 9/01 درصد خاکستر (بر مبنای ماده خشک) بود. میزان الیاف نامحلول در شوینده خنثی (NDF) و اسیدی (ADF) به‌ترتیب 44/35 و 35/04 درصد برآورد گردید. همچنین، ارزیابی ترکیبات زیست‌فعال این ماده، مقدار 7/62 ± 0/18 میلی‌گرم معادل اسید گالیک در گرم ماده خشک (mg GAE/g DM) برای ترکیبات فنولی کل و 6/08 ± 0/06 میلی‌گرم معادل اسید تانیک در گرم ماده خشک (mg TAE/g DM) برای تانن کل را نشان داد. ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تفاله نیز به‌ترتیب 91/72 ± 0/58 درصد (به روش آلفا-دی‌فنیل بتا-پیکریل‌هیدرازیل یا DPPH) و 557/3 ± 7/57 میکرومول یون فرو در گرم ماده خشک (µmol Fe²⁺/g DM) (به روش قدرت احیاءکنندگی یون فرو یا FRAP) اندازه‌گیری شد. قابلیت هضم ماده خشک تفاله انگور قرمز در شکمبه و روده به‌ترتیب 20/95 و 13/41 گرم در 100 گرم تفاله خشک انگور تعیین شد. همچنین، نتایج آزمون تولید گاز نشان داد که جیره SYN+GP12 بیشترین مقدار پتانسیل تولید گاز (137/85 میلی‌لیتر) و جیره شاهد کمترین مقدار پتانسیل تولید گاز (126/29 میلی‌لیتر) را داشتند (0/05>P). از طرفی، نرخ تولید گاز در تیمار شاهد و SYN به‌طور معنی‌داری کمتر از جیره‌های حاوی GP12 و SYN+GP12 بود (0/05>P). به‌علاوه، افزودن سینبیوتیک افزایش معنی‌داری در فاز تأخیر در مقایسه با سایر تیمارهای آزمایشی نشان داد (0/05>P). علاوه بر این، تولید تجمعی گاز در تیمارهای GP12 و SYN+GP12 به‌لحاظ عددی بیشتر از تیمار شاهد و SYN بود (0/05<P). میانگین pH محیط کشت پس از گذشت 24 ساعت و 48 ساعت از زمان انکوباسیون، در بین تیمارهای آزمایشی یکسان بود (0/05<P). غلظت نیتروژن آمونیاکی در 48 ساعت در تیمار GP12 کمتر از سایر تیمارهای آزمایشی بود (0/05>P). به‌علاوه، میانگین تجزیه‌پذیری ماده خشک در تیمار SYN+GP12 به لحاظ عددی کمتر از سایر تیمارهای آزمایشی بود، اما اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد (0/05<P). مصرف جیره SYN+GP12 منجر به بهبود افزایش وزن روزانه، وزن نهایی و نیز کاهش ضریب تبدیل خوراک در مقایسه با گروه شاهد گردید (0/05>P). بررسی بازده خوراک نیز نشان داد که اگرچه در دوره‌های اولیه (3 تا 18 روزگی) تفاوت معنی‌داری بین تیمارها وجود نداشت، اما از دوره 18 تا 33 روزگی به بعد تیمارهای GP12 یا SYN+GP12 عملکرد بهتری داشتند (0/05>P). همچنین، رفتار تغذیه‌ای گوساله‌های هلشتاین با مکمل کردن سینبیوتیک، جایگزینی 12 درصد تفاله انگور و نیز مخلوط سینبیوتیک و تفاله انگور تحت تأثیر قرار نگرفت و همه گروه‌ها میانگین مشابهی با گروه شاهد داشتند (0/05<P).
نتیجه گیری: تفاله انگور قرمز با توجه به ترکیبات فنولی و فعالیت آنتی‌اکسیدانی بالا، از ارزش تغذیه‌ای مناسبی برخوردار است و می‌تواند فراسنجه‌های تخمیری شکمبه را تعدیل نماید. استفاده هم‌زمان آن با سینبیوتیک، بدون تغییر در رفتار تغذیه‌ای، سبب بهبود عملکرد رشد و کاهش ضریب تبدیل خوراک در گوساله‌های شیرخوار هلشتاین می‌گردد
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
