1- دانشگاه علوم کشاورزی گرگان، گرگان، ایران
2- گروه تغذیه دام و طیور، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
3- دانشگاه علوم کشاورزی منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
4- دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران
2- گروه تغذیه دام و طیور، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
3- دانشگاه علوم کشاورزی منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
4- دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران
چکیده: (316 مشاهده)
چکیده مبسوط
مقدمه و هدف: استفاده از دانه های روغنی در تغذیه طیور به عنوان یک راهکار مدیریتی بهمنظور کاهش هزینههای خوراک مورد قبول است که غالباً در اروپا، استرالیا و کانادا مورد استفاده قرار می گیرد. در کشور ما نیز عمدتاً جیره های طیور مرکب از ذرت و کنجاله سویا هستند. استفاده از آنزیم های برون زادی قادر به بهبود ارزش تغذیه ای جیره های ذرت و کنجاله سویا است. مطالعات اندکی در خصوص اثرات استفاده از دانه های کامل به همراه ذرت و سویا در تغذیه طیور به چاپ رسیده است. لذا، این مطالعه به منظور بررسی اثر تغذیه ای سویای پر چرب با استفاده از آنزیم پروتئاز بهصورت همزمان انجام پذیرفت و اثر سویای پر چرب بر عملکرد، خصوصیات لاشه، کیفیت گوشت و مورفولوژی روده در بلدرچین ژاپنی بررسی گردید.
مواد و روش: برای انجام آزمایش از 480 قطعه جوجه بلدرچین سویه تاکسیدو (مخلوط دو جنس) در قالب هشت تیمار با چهار تکرار استفاده شد که در هر تکرار 15 قطعه بلدرچین بهطور تصادفی قرار داده شدند. دوره آزمایش از سن 3 تا 45 روزگی بود. عملکرد (خوراک مصرفی، افزایش وزن و ضریب تبدیل) هر تیمار در پایان دوره پرورش محاسبه گردید. در انتهای تحقیق، دو قطعه بلدرچین از هر واحد آزمایشی که از نظر وزنی نزدیک به میانگین وزن واحد آزمایشی مربوطه بودند، انتخاب و ذبح شدند. در این مرحله، ران ها و سینه های بلدرچین های ذبح شده جهت سنجش رطوبت، اسیدیته و مالون دی آلدئید شماره گذاری و تا زمان انتقال به فریزر در یخ نگهداری شدند. در این تحقیق، از آزمایش فاکتوریل با طرح پایه کاملاً تصادفی استفاده شد و بلدرچین ها با چهار سطح (صفر، 4/25، 5/8 و 12/75 درصد) سویای پر چرب و دو سطح (صفر و 500 میلی گرم در کیلوگرم) مولتی آنزیم مورد مقایسه قرار گرفتند.
یافتهها: در آزمایش فوق، سطوح مختلف سویای پر چرب و مولتی آنزیم مورد استفاده قرار گرفتند و یافته ها نشان دادند که استفاده از سویای پر چرب بدون مولتی آنزیم تأثیر معنی داری بر میزان افزایش وزن، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل خوراک در کل دوره نداشت (05/0 < p). در بازه زمانی 30 روز پس از کشتار، در خصوص میزان رطوبت بهعنوان شاخص کیفیت گوشت سینه، بلدرچین های تغذیه شده با جیرههای فاقد سویای پر چرب و سطح 8/5 درصد سویای پر چرب ظرفیت نگهداری آب بیشتری (بهترتیب 62/82 و 63/04) در مقایسه با سطح 12/75 درصد سویای پر چرب (60/05) داشتند (05/0 > p)، ولی با سطح 25/4 درصد سویای پر چرب اختلاف معنی داری نداشتند (61/32). همچنین، سطوح 8/5 و 12/75 درصد سویای پر چرب مقادیر مالون دی آلدئید بیشتری را در قیاس با تیمار شاهد داشتند (05/0 >(p ؛ بهترتیب 1/45 و 1/55 میکروگرم در گرم). اثر آنزیم بر هیچیک از فراسنجههای کیفیت گوشت در بازه زمانی 30 و 90 روز پس از کشتار معنیدار نبود. سطح 12/75 درصد سویای پر چرب بالا ترین طول دئودنوم (12/53 سانتیمتر) و سطح 4/25 درصد سویای پر چرب کمترین طول دئودنوم (10/46 سانتی متر) را ایجاد کردند (05/0 >p ). سطح دوم آنزیم (500 میلیگرم در کیلوگرم) باعث کاهش طول ژژنوم در مقایسه با سطح اول آنزیم (صفر) شد (26/62 در مقابل 98/28 سانتیمتر). اثر متقابل سویای پرچرب و آنزیم در مورد طول دئودنوم، ژژنوم و ایلئوم معنی دار شدند (05/0 >p ). در این مورد، بیشترین طول دئودنوم مربوط به سطح 75/12 درصد سویای پرچرب و سطح صفر آنزیم (12/81 سانتیمتر) و کمترین طول مربوط به سطح 4/25 درصد سویای پرچرب و سطح صفر آنزیم بودند. بیشترین طول ژژنوم در تیمار شاهد (سطح صفر سویای پرچرب و آنزیم) و کمترین طول در سطوح صفر و 500، 4/25 و 500، 8/5 و 500، 12/75 و صفر به دست آمدند. بیشترین طول ایلئوم در سطح 500×4/25 و کمترین طول در سطوح 500×8/5، 12/25 و صفر و 500×75/12 به دست آمدند (05/0 >p ). سطوح کلسترول و LDL خون بالاتری در بلدرچین های تغذیه شده با جیره های بدون سویای پرچرب در مقایسه با جیره های حاوی سویای پر چرب مشاهده شدند (05/0 > p). کمترین مقادیر کلسترول و LDL خون مربوط به سطح 25/4 درصد سویای پر چرب بودند. در مورد فراسنجه های کیفیت گوشت در بازه زمانی 30 و 90 روز پس از نگهداری در فریزر، اثر سطوح مختلف سویای پرچرب بر ظرفیت نگهداری آب در هر دو زمان معنی دار شد (05/0 > p)، در حالیکه در زمان 30 میزان مالون دی آلدئید و در زمان 90 میزان اسیدیته گوشت سینه بهطور معنی داری متأثر از سطوح مختلف مصرف سویای پر چرب قرار گرفتند.
نتیجهگیری: به طور کلی، در این آزمایش افزودن سویای پرچرب مکمل شده با آنزیم اثر معنی داری بر عملکرد رشد، کیفیت گوشت، مورفولوژی روده و فراسنجه های خونی در بلدرچین ژاپنی نداشت.
مقدمه و هدف: استفاده از دانه های روغنی در تغذیه طیور به عنوان یک راهکار مدیریتی بهمنظور کاهش هزینههای خوراک مورد قبول است که غالباً در اروپا، استرالیا و کانادا مورد استفاده قرار می گیرد. در کشور ما نیز عمدتاً جیره های طیور مرکب از ذرت و کنجاله سویا هستند. استفاده از آنزیم های برون زادی قادر به بهبود ارزش تغذیه ای جیره های ذرت و کنجاله سویا است. مطالعات اندکی در خصوص اثرات استفاده از دانه های کامل به همراه ذرت و سویا در تغذیه طیور به چاپ رسیده است. لذا، این مطالعه به منظور بررسی اثر تغذیه ای سویای پر چرب با استفاده از آنزیم پروتئاز بهصورت همزمان انجام پذیرفت و اثر سویای پر چرب بر عملکرد، خصوصیات لاشه، کیفیت گوشت و مورفولوژی روده در بلدرچین ژاپنی بررسی گردید.
مواد و روش: برای انجام آزمایش از 480 قطعه جوجه بلدرچین سویه تاکسیدو (مخلوط دو جنس) در قالب هشت تیمار با چهار تکرار استفاده شد که در هر تکرار 15 قطعه بلدرچین بهطور تصادفی قرار داده شدند. دوره آزمایش از سن 3 تا 45 روزگی بود. عملکرد (خوراک مصرفی، افزایش وزن و ضریب تبدیل) هر تیمار در پایان دوره پرورش محاسبه گردید. در انتهای تحقیق، دو قطعه بلدرچین از هر واحد آزمایشی که از نظر وزنی نزدیک به میانگین وزن واحد آزمایشی مربوطه بودند، انتخاب و ذبح شدند. در این مرحله، ران ها و سینه های بلدرچین های ذبح شده جهت سنجش رطوبت، اسیدیته و مالون دی آلدئید شماره گذاری و تا زمان انتقال به فریزر در یخ نگهداری شدند. در این تحقیق، از آزمایش فاکتوریل با طرح پایه کاملاً تصادفی استفاده شد و بلدرچین ها با چهار سطح (صفر، 4/25، 5/8 و 12/75 درصد) سویای پر چرب و دو سطح (صفر و 500 میلی گرم در کیلوگرم) مولتی آنزیم مورد مقایسه قرار گرفتند.
یافتهها: در آزمایش فوق، سطوح مختلف سویای پر چرب و مولتی آنزیم مورد استفاده قرار گرفتند و یافته ها نشان دادند که استفاده از سویای پر چرب بدون مولتی آنزیم تأثیر معنی داری بر میزان افزایش وزن، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل خوراک در کل دوره نداشت (05/0 < p). در بازه زمانی 30 روز پس از کشتار، در خصوص میزان رطوبت بهعنوان شاخص کیفیت گوشت سینه، بلدرچین های تغذیه شده با جیرههای فاقد سویای پر چرب و سطح 8/5 درصد سویای پر چرب ظرفیت نگهداری آب بیشتری (بهترتیب 62/82 و 63/04) در مقایسه با سطح 12/75 درصد سویای پر چرب (60/05) داشتند (05/0 > p)، ولی با سطح 25/4 درصد سویای پر چرب اختلاف معنی داری نداشتند (61/32). همچنین، سطوح 8/5 و 12/75 درصد سویای پر چرب مقادیر مالون دی آلدئید بیشتری را در قیاس با تیمار شاهد داشتند (05/0 >(p ؛ بهترتیب 1/45 و 1/55 میکروگرم در گرم). اثر آنزیم بر هیچیک از فراسنجههای کیفیت گوشت در بازه زمانی 30 و 90 روز پس از کشتار معنیدار نبود. سطح 12/75 درصد سویای پر چرب بالا ترین طول دئودنوم (12/53 سانتیمتر) و سطح 4/25 درصد سویای پر چرب کمترین طول دئودنوم (10/46 سانتی متر) را ایجاد کردند (05/0 >p ). سطح دوم آنزیم (500 میلیگرم در کیلوگرم) باعث کاهش طول ژژنوم در مقایسه با سطح اول آنزیم (صفر) شد (26/62 در مقابل 98/28 سانتیمتر). اثر متقابل سویای پرچرب و آنزیم در مورد طول دئودنوم، ژژنوم و ایلئوم معنی دار شدند (05/0 >p ). در این مورد، بیشترین طول دئودنوم مربوط به سطح 75/12 درصد سویای پرچرب و سطح صفر آنزیم (12/81 سانتیمتر) و کمترین طول مربوط به سطح 4/25 درصد سویای پرچرب و سطح صفر آنزیم بودند. بیشترین طول ژژنوم در تیمار شاهد (سطح صفر سویای پرچرب و آنزیم) و کمترین طول در سطوح صفر و 500، 4/25 و 500، 8/5 و 500، 12/75 و صفر به دست آمدند. بیشترین طول ایلئوم در سطح 500×4/25 و کمترین طول در سطوح 500×8/5، 12/25 و صفر و 500×75/12 به دست آمدند (05/0 >p ). سطوح کلسترول و LDL خون بالاتری در بلدرچین های تغذیه شده با جیره های بدون سویای پرچرب در مقایسه با جیره های حاوی سویای پر چرب مشاهده شدند (05/0 > p). کمترین مقادیر کلسترول و LDL خون مربوط به سطح 25/4 درصد سویای پر چرب بودند. در مورد فراسنجه های کیفیت گوشت در بازه زمانی 30 و 90 روز پس از نگهداری در فریزر، اثر سطوح مختلف سویای پرچرب بر ظرفیت نگهداری آب در هر دو زمان معنی دار شد (05/0 > p)، در حالیکه در زمان 30 میزان مالون دی آلدئید و در زمان 90 میزان اسیدیته گوشت سینه بهطور معنی داری متأثر از سطوح مختلف مصرف سویای پر چرب قرار گرفتند.
نتیجهگیری: به طور کلی، در این آزمایش افزودن سویای پرچرب مکمل شده با آنزیم اثر معنی داری بر عملکرد رشد، کیفیت گوشت، مورفولوژی روده و فراسنجه های خونی در بلدرچین ژاپنی نداشت.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
