Research on Animal Production

fa اثر کاهش سطوح پروتئین جیره غذایی و استفاده از افزودنی گیاهی (O. X. Plant) بر عملکرد رشد و جمعیت میکروبی فلور روده در جوجه بلدرچین‌های ژاپنی The Effect of Reducing Dietary Protein Levels and Using a Herbal Additive (O. x. plant) on Growth Performance and Intestinal Microbial Flora in Japanese Quail Chicks تغذیه طیور تغذیه طیور پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">چکیده مبسوط مقدمه و هدف: در سال‌های اخیر، افزایش جمعیت و نیاز روزافزون به منابع غذایی، تولید پروتئین حیوانی و توسعه صنعت طیور را به ضرورتی اجتناب‌ناپذیر تبدیل کرده&lrm;اند. با وجود آن&lrm; که استفاده غیر درمانی از آنتی‌بیوتیک‌های محرک رشد موجب بهبود عملکرد تولیدی می‌شود، نگرانی‌های جدی در زمینه ایجاد مقاومت‌های باکتریایی و انتقال بقایای دارویی به انسان و محیط &lrm;زیست مطرح شده&lrm;اند. حذف تدریجی این آنتی‌بیوتیک‌ها از جیره حیوانات کاهش عملکرد را به&lrm;دنبال داشته است، اما پژوهشگران در جستجوی جایگزین‌های طبیعی نظیر اسانس‌های گیاهی، اسیدهای آلی، پروبیوتیک‌ها و آنزیم‌ها هستند. گیاهان دارویی به &lrm;دلیل داشتن ترکیبات ضد میکروبی قادرند فرآیند هضم و جذب، میزان مصرف خوراک و ایمنی طیور را ارتقا دهند و نگرانی‌های انسانی را کاهش بخشند. همچنین، مطالعات مختلف نشان داده‌اند که افزودنی‌های گیاهی در جیره طیور اثرات مثبتی بر رشد و جمعیت میکروبی روده دارند. بر این اساس، هدف مطالعه حاضر بررسی سطوح مختلف پروتئین جیره غذایی همراه با استفاده از افزودنی گیاهی (O. X. Plant) بر عملکرد رشد و فلور میکروبی روده در جوجه‌های بلدرچین ژاپنی بود. مواد و روش&lrm; ها: در این پژوهش، تعداد 640 قطعه بلدرچین ژاپنی در قالب یک طرح کاملاً تصادفی و به&lrm;‌ صورت آزمایش فاکتوریل مورد استفاده قرار گرفتند. آزمایش شامل هشت تیمار با چهار تکرار و 20 پرنده در هر تکرار بود. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از 1- سطح 21 درصد پروتئین بدون افزودنی، 2- سطح 21 درصد پروتئین + 100 میلی&lrm; گرم افزودنی در کیلوگرم خوراک، 3- سطح 22 درصد پروتئین بدون افزودنی، 4- سطح 22 درصد پروتئین + 100 میلی&lrm; گرم افزودنی در کیلوگرم خوراک، 5-سطح 23 درصد پروتئین بدون افزودنی، 6- سطح 23 درصد پروتئین + 100 میلی&lrm; گرم افزودنی در کیلوگرم خوراک، 7- سطح 24 درصد پروتئین بدون افزودنی، و 8- سطح 24 درصد پروتئین + 100 میلی&lrm; گرم افزودنی در کیلوگرم خوراک. جیره‌ها طبق توصیه (NRC, 1994) فرموله شدند. افزودنی گیاهی مورد استفاده ترکیبی از اسانس‌های ریزپوشانی ‌شده مرزه، پونه کوهی، آویشن، فلفل قرمز و سیر بود که طبق دستور شرکت دانش‌بنیان فناوری نوین به&lrm;میزان 100 گرم در هر تن خوراک اضافه گردید. بلدرچین‌های یک ‌روزه خریداری &lrm;شدند و تا روز 12 از جیره استاندارد استفاده می&lrm;کردند. آزمایش از روز دوازدهم آغاز شد زیرا جوجه‌ها پس از عبور از مرحله حساس اولیه، از نظر رشد و پایداری دستگاه گوارش آماده دریافت تیمارهای تغذیه‌ای بودند. برای بررسی صفات لاشه و فلور میکروبی روده، در پایان آزمایش از هر تکرار دو پرنده انتخاب و کشتار شدند. بخش‌های مختلف لاشه شامل وزن لاشه بدون احشاء، وزن نسبی سینه، کبد، سنگدان، پانکراس و ران اندازه‌گیری شدند. وزن‌کشی در ابتدای هر هفته و پایان آن انجام گرفت و میزان خوراک مصرفی نیز به &lrm;‌صورت هفتگی ثبت گردید. پس از کشتار و باز کردن حفره شکمی، حدود 2 سانتی‌متر از محتوای بخش میانی ایلئوم جمع‌آوری و به میکروتیوب‌ها منتقل شد تا جمعیت باکتری‌های اشرشیاکلی و لاکتوباسیلوس بررسی شود. برای شمارش اشرشیاکلی از محیط&lrm;کشت EMB agar و برای شمارش لاکتوباسیلوس از محیط&lrm;کشت MRS agar استفاده گردید. این آزمایش بر پایه طرح کاملاً تصادفی با آرایش فاکتوریل 4×2 شامل دو سطح افزودنی (با و بدون افزودنی گیاهی) و چهار سطح پروتئین (21، 22، 23 و 24 درصد) اجرا شد. مقایسه میانگین‌ها با آزمون توکی- کرامر در سطح خطای 0/05 انجام گرفت و آنالیز داده‌ها با نرم‌افزار SAS ویرایش 9/4 انجام شد. یافته &lrm;ها: سطوح مختلف پروتئین و افزودنی گیاهی، چه به&lrm;‌ صورت مستقل و چه در ترکیب با یکدیگر، تأثیر معنی‌داری بر میزان خوراک مصرفی در کل دوره و همچنین در هفته‌های مختلف نشان ندادند (0/05<P). ضریب تبدیل غذایی نیز در طول دوره تفاوت قابل&lrm; توجهی نداشت؛ با این &lrm;حال، نتایج تحلیل هفتگی بیانگر آن بودند که در هفته نخست، تیمار حاوی 21 درصد پروتئین بدون افزودنی بالاترین ضریب تبدیل غذایی و تیمار با 22 درصد پروتئین بدون افزودنی پایین‌ترین ضریب تبدیل را ارائه کردند (0/05>P). با این &lrm;حال، اثرات متقابل پروتئین و افزودنی گیاهی اختلاف قابل&lrm; توجهی میان تیمارها ایجاد کردند؛ به‌ گونه‌ای که تیمار با 23 درصد پروتئین بدون افزودنی کمترین ضریب تبدیل غذایی را داشت (0/05>P). در هفته&lrm; های سوم و چهارم آزمایش، سطوح مختلف پروتئین و افزودنی گیاهی اثر معنی‌داری ‌بر ضریب تبدیل غذایی نشان ندادند (0/05<P). در هفته نخست، تیمار با سطح پروتئین 22 درصد بیشترین میزان افزایش وزن روزانه را نشان داد (0/05>P). در هفته دوم، بین سطوح مختلف پروتئین و افزودنی از نظر افزایش وزن روزانه تفاوت آماری قابل &lrm;توجهی مشاهده نشد (0/05<P). هر چند که تیمار حاوی 21 درصد پروتئین بدون افزودنی کم&lrm;ترین میزان افزایش وزن را نسبت به سایر تیمارها داشت (0/05>P). در هفته‌های سوم و چهارم، تیمارهای آزمایشی اثر معنی‌داری را بر افزایش وزن روزانه نشان ندادند (0/05<P). در بررسی اثرات متقابل سطوح مختلف پروتئین + افزودنی گیاهی، تیمار حاوی 22 درصد پروتئین فاقد افزودنی گیاهی، به‌ طور معنی‌داری بیشترین، و تیمار حاوی 21 درصد پروتئین فاقد افزودنی گیاهی، کم‌ترین وزن بدن را نشان دادند (0/05>P). در هفته چهارم و همچنین در کل دوره آزمایش، وزن بدن در پایان هر هفته و میانگین افزایش وزن روزانه بین تیمارهای مختلف اختلاف آماری معنی‌داری نداشتند (0/05<P).  استفاده از سطوح مختلف پروتئین و افزودنی گیاهی و اثرات متقابل آن&lrm; ها اثر معنی‌داری ‌بر خصوصیات لاشه بلدرچین&lrm; ها نداشت (0/05<P). استفاده از افزودنی‌های گیاهی موجب افزایش معنی‌دار وزن سنگدان گردید (0/05>P). سطوح مختلف پروتئین اثر معنی‌داری بر شمار لاکتوباسیلوس و اشرشیاکولی نداشتند (0/05<P). استفاده از افزودنی گیاهی باعث افزایش معنی‌دار شمار لاکتوباسیلوس و کاهش معنی &lrm;دار شمار اشرشیاکولی شد (0/05>P). نتیجه&lrm;گیری کلی: به &lrm;طور کلی، نتایج این تحقیق نشان می&lrm;دهند که تنظیم سطح پروتئین در جیره غذایی نقش مهمی در بهبود رشد و افزایش وزن بلدرچین‌ها دارد. در مقابل، افزودنی‌های گیاهی بیشتر بر کیفیت فلور میکروبی روده اثر گذاشتند و تغییر قابل &lrm;توجهی در اندام‌های داخلی ایجاد نکردند. بنا بر این، استفاده هم&lrm;زمان از سطح مناسب پروتئین همراه با افزودنی‌های گیاهی می‌تواند رویکردی مؤثر برای ارتقای عملکرد پرنده باشد؛ رویکردی که با افزایش کارایی رشد و بهبود سلامت دستگاه گوارش، به تولید پایدارتر و سالم‌تر کمک می‌کند.</div> <div style="text-align: justify;">Extended abstract Background: In recent years, population growth and the increasing demand for food resources have made the production of animal protein and the development of the poultry industry an inevitable necessity. Although the non-therapeutic use of growth-promoting antibiotics improves production performance, serious concerns have been raised about the development of bacterial resistance and the transfer of drug residues to humans and the environment. The gradual elimination of these antibiotics from animal diets has led to a decrease in performance; however, researchers are seeking natural alternatives, such as plant essential oils, organic acids, probiotics, and enzymes. Due to their antimicrobial compounds, medicinal plants can improve digestion and absorption, feed intake, and poultry health, while reducing human concerns. Various studies have also shown that plant additives in poultry diets have positive effects on growth and the intestinal microbial population. Accordingly, the present study aimed to investigate the effects of different dietary protein levels, along with the use of a plant additive (O. x. plant), on growth performance and intestinal microbial flora in Japanese quail chicks. Methods: In this study, 640 Japanese quails were used in a completely randomized design and factorial experiment. The experiment consisted of eight treatments with four replications and 20 birds per replication. The experimental treatments included 1-21% protein without additives, 2-21% protein + 100 mg/kg of additives, 3-22% protein level without additives, 4-22% protein + 100 mg/kg of additives, 5-23% protein without additives, 6-23% protein + 100 mg/kg of additives, 7-24% protein level without additives, and 8-24% protein + 100 mg/kg of additives. The diets were formulated according to the NRC (1994) recommendations. The herbal additive used was a combination of microencapsulated essential oils of savory, oregano, thyme, red pepper, and garlic, added at a rate of 100 g per ton of feed, following the instructions of the Daneshbonyan Tehnologiya Novin Company. The quails were purchased at one day of age and fed a standard diet until day 12. The experiment began on day 12, when the chicks were ready to receive nutritional treatments after passing the initial sensitive stage in terms of growth and digestive system stability. To examine carcass traits and intestinal microbial flora, two birds from each replicate were selected and slaughtered at the end of the experiment. Carcass measurements included the weight of the carcass without viscera and the relative weights of the breast, liver, gizzard, pancreas, and thigh. Body weight was recorded at the beginning and end of each week, and feed intake was measured weekly. After slaughter and opening the abdominal cavity, approximately 2 cm of the content from the middle part of the ileum was collected and transferred to microtubes for microbial analysis. EMB agar was used for Escherichia coli enumeration, and MRS agar was used for Lactobacillus enumeration. This experiment was conducted using a completely randomized design with a 4×2 factorial arrangement, including two levels of additives (with and without herbal additives) and four levels of protein (21, 22, 23, and 24%). Means were compared using the Tukey-Kramer test at a 0.05 significance level, and data were analyzed with SAS version 9.4. Results: Different levels of protein and herbal additives, either independently or in combination, did not significantly affect feed intake during the entire period or in different weeks (P > 0.05). The feed conversion ratio (FCR) did not differ significantly throughout the period; however,  weekly analysis indicated that the treatments containing 21% and 22% protein without additives showed the highest and the lowest FCR values, respectively, in the first week (P < 0.05). The interaction effects of protein and herbal additives created a significant difference between treatments, such that the lowest FCR was recorded in the treatment with 23% protein without additives (P < 0.05). In the third and fourth weeks of the experiment, different levels of protein and herbal additives did not significantly affect FCR (P > 0.05). In the first week, the treatment with a protein level of 22% showed the highest daily weight gain (P < 0.05). In the second week, there were no statistically significant differences among the different levels of protein and additives in terms of daily weight gain (P > 0.05). However, the treatment containing 21% protein without additives had the lowest weight gain compared to the other treatments (P < 0.05). In the third and fourth weeks, the experimental treatments did not significantly affect daily weight gain (P > 0.05). In the study of the interaction effects of different levels of protein and herbal additives, the treatments containing 22% and 21% protein without herbal additives showed the highest and the lowest body weights, respectively (P < 0.05). In the fourth week and during the entire experimental period, there were no statistically significant differences in body weight at the end of each week or in average daily weight gain among the different treatments (P > 0.05). The use of different levels of protein and herbal additives and their interaction effects did not significantly impact the carcass characteristics of quails (P > 0.05). However, the use of herbal supplements significantly increased gizzard weight (P < 0.05). Different protein levels had no significant effect on the numbers of Lactobacillus and E. coli (P > 0.05). The use of herbal supplements significantly increased the number of Lactobacillus and significantly decreased the number of E. coli (P < 0.05). Conclusion: In general, the results of this study show that regulating dietary protein levels plays an important role in improving the growth and weight gain of quails. In contrast, herbal supplements had a greater impact on the quality of the intestinal microbial flora and did not cause significant changes in internal organs. Therefore, the simultaneous use of appropriate protein levels along with plant additives can be an effective approach to improving birds’ performance—an approach that contributes to more sustainable and healthier production by enhancing growth efficiency and supporting digestive health.  </div> اشرشیاکولی, افزودنی گیاهی, پروتئین, عملکرد, لاکتوباسیلوس Escherichia coli, Herbal additive, Protein, Performance, Lactobacillus 136 148 http://rap.sanru.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1135-2&slc_lang=fa&sid=1 Hossein Karimi Lasaki حسین کریمی لاسکی 100319475328460026790 100319475328460026790 No Department of Animal Science, Faculty of Agriculture, Bu Ali Sina University, Hamadan, Iran گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Ali Asghar Saki علی ‎اصغر ساکی alisaki34@yahoo.com 100319475328460026791 100319475328460026791 Yes Department of Animal Science, Faculty of Agriculture, Bu Ali Sina University, Hamadan, Iran گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Khalil Zaboli خلیل زابلی khzaboli@gmail.com 100319475328460026792 100319475328460026792 No Department of Animal Science, Faculty of Agriculture, Bu Ali Sina University, Hamadan, Iran گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Maziar Mohiti Asli مازیار محیطی اصلی mmohiti@guilan.ac.ir 100319475328460026793 100319475328460026793 No Department of Animal Science, Faculty of Agriculture, University of Guilan, Guilan, Iran گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران Zeinab Bardel زینب باردل Zeinab.bardel90@gmail.com 100319475328460026794 100319475328460026794 No Department of Animal Science, Faculty of Agriculture, Bu Ali Sina University, Hamadan, Iran گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Erfan Darmanloo عرفان درمانلو erfandarmanlo@gmail.com 100319475328460026795 100319475328460026795 No Department of Animal Science, Faculty of Agriculture, Bu Ali Sina University, Hamadan, Iran گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران